|
6 juli 2002 St Jean de Port - Roncesvalles
|
|
Pieter
We dachten vanmorgen om 6.00u op te staan, maar om 5.30u stonden de meesten reeds op. Wij dus iets later om 5.50u uit ons bed en toch als eersten de baan op! Een uurtje later ontbijt. Het begon al met een heuse klim, we moesten immers de Pyreneëen over. Het was koud en mistig, ook verschillende buien hebben we getrotseerd. Na het vele klimmen, een korte afdaling naar Roncesvalles. Onderweg zagen we veel schapen, paarden en koeien die buiten ons de enige aanwezigen waren in het berglandschap.
Aan de fontein van Roeland hebben we samen met de andere pelgrims ons middagmaal genuttigd. Lekkere sandwiches van de GB! We maakten kennis met Frans, een Nederlander die vanuit Holland vertrokken is en er al 77 stapdagen opzitten had (meer dan 2000 km). Verder zijn er Duitsers, Denen, Britten, Fransen, Oostenrijkers, Italianen en Brazilianen.
Roncesvalles is een mooie, zeer toeristische abdij die leeft van de legende van Roeland. De refugio is in de abdij gelegen. Nog een mooie mis meegemaakt. In het Spaans en Latijn volgens de oude traditie. Voorgegaan door 5 pastoors, mooie gezangen en dit in een pittoresk vroeggotisch kerkje. We kregen ook nog de pelgrimszegen! Daarna naar het restaurant. Jaja ikke ne forel gegeten…en wijn gedronken! Het pelgrimsmenu was dus best lekker. Morgen vroeg uit de veren want er zijn vele nieuwe pelgrims toegekomen. Onze stempel hebben we al en de hemel klaart uit!
|
Veerle
Na een piepende-beddennacht, 's morgens in de vroegte opgestaan. Een blik door het open raam leert ons dat het wel eens een wisselvallige dag kan worden, de wolken hangen er dreigend bij. Zonder ontbijt vertrekken we vlug, de bergen in. De forse klim wordt al om 7 uur ingezet. In het midden bij een refugio met nog vele stappers ontbijten we, intussen passeren de bekenden. De klim gaat steeds verder en verder, maar zwakt af, dus het tempo kan omhoog. Zo vordert het wel en de groep komt weer samen. Aan de Spaanse grens begint het echter te miezeren en halen we voor het eerst onze regenjas boven. Pieter zegt nu ook zijn gedichtje van 'De biefstuk' op. We gaan alleen verder in de wolken tussen de onzichtbare toppen. Uiteindelijk komen we aan het baantje dat weer naar beneden, naar Roncesvalles leidt.
Het klooster duikt op uit de bossen. Het is groot, maar nog niet helemaal gerenoveerd (er liggen nog golfplaten op het dak). We wachten tot de refugio opent, douchen met koud water, horen het onverstaanbare Spaans geratel, lopen nog even rond en zien de geschiedenis hier (Karel de Grote in strijd met de Saracenen). En dan vullen we het dagboek aan terwijl de Toblerone al sneuvelt tot de R…Nadien naar de mis en het pelgrimseten, juist in ne refter. En het ging er goed vooruit. We waren als eersten bediend en zwaaiden dus de maat. Vlug, maar lekker!
|
|
|
